ریخته گری
ریخته گری روشی برای تولید اشیاء مختلف با ریختن فلز مایع (مذاب) (فولاد) یا مایع جامد یا سوسپانسیون دیگر در قالبی به شکل دلخواه است. روش ریختهگری عمدتاً برای محصولاتی با اشکال پیچیده استفاده میشود که نمیتوانند با روشهای مختلف تولید شوند یا به روشهای پیچیده یا گران قیمت (مانند پردازش مکانیکی یا جوشکاری) تولید شوند. پس از ریختن فولاد در قالب، فولاد مایع بلافاصله با دیواره سرد تماس پیدا می کند که می تواند باعث کاهش دمای فولاد و تبلور آن شود. برای مثال دمای ریخته گری فولاد کربنی حدود 1450 درجه سانتیگراد است.
خواص ریخته گری فولاد
ترکیب شیمیایی فولاد ریختهگری شده مشابه فولاد آهنگری است، اما خواص مکانیکی آنها در مقایسه با فولاد آهنگری پایینتر است و میتوان آن را از طریق عملیات حرارتی بهبود بخشید. اثر مفید آهنگری (فشرده شدن مواد) برای فولاد ریخته گری غیرممکن است. مزیت آن این است که می تواند اشکال پیچیده ای ایجاد کند که با آهنگری تولید نمی شود و در نتیجه باعث صرفه جویی در مواد می شود.
آهنگری
آهنگری یک تکنیک پردازش مواد غیر مخرب است که در آن شکل و خواص مکانیکی مواد دستخوش تغییر می شود. هنگام آهنگری فلز، باید از حد الاستیک تجاوز کند، اما نه از حد استحکام. بنابراین مواد شکل پذیر برای آهنگری مناسب هستند، یعنی موادی با این دو حد به اندازه کافی فاصله دارند. روش های آهنگری شامل نورد (صفحه فلزی)، آهنگری، کشش و اکستروژن می باشد.
در طی فرآیند آهنگری، دانهها کشیده میشوند و متعاقباً نرم میشوند و به فولاد ساختاری یکنواخت و خواص مکانیکی بهتری میدهند. از مطالب فوق مشخص می شود که مواد آهنگری دارای خواص مکانیکی و ساختار داخلی بهتری نسبت به مواد ریخته گری هستند. آهنگری به آهنگری سرد و آهنگری گرم تقسیم می شود که در دماهای تا 1200 درجه انجام می شود.